“Doe effe normaal, joh!”


Een bijzonder fenomeen: op evenementen voor honden, waar hondengedrag, hondenwelzijn en hondenfun het uitgangspunt is, zie je juist heel veel frustratie van baas naar hond… “Doe effe normaal joh!” is, denk ik, de meest gehoorde kreet op evenementen waar mensen hun hond mee naar toe nemen. En de kreet is niet bedoeld voor de andere bezoekende mensen, maar voor de meegenomen honden. Die schijnen namelijk ‘niet normaal’ te doen.

Het gevolg is dat de mens moppert op zijn hond, de lijn ultra kort houdt, duwt en tikt op het hondenlijf en met regelmaat gaat overhangen, aanstaren, standjes geven, schreeuwen, rukken en trekken aan de riem en als het tegenzit, overgaat op nog heftigere vormen van correctie ondertussen roepend “Doe effe normaal joh!” en variaties daarop.

Het ‘niet normale gedrag’ van de hond is overigens te herkennen aan: op de grond of aan spullen willen snuffelen, ruiken aan andere honden en mensen, blaffen naar andere honden, schrikken van vreemde voorwerpen of ondergronden, snauwen naar honden die te dicht in de persoonlijke zone komen, niet mee willen doen aan een aangeboden activiteit, niet plassen en poepen op de daarvoor aangewezen plek en op het door de eigenaar gekozen moment, trekken aan de lijn om aan te geven ‘niet hier’ te willen zijn (en ook niet waar dan wel, waarschijnlijk vooral ‘weg’) en piepen tot aan gillen en blaffen toe als de eigenaar gezellig staat te kletsen, nog een keer een kraampje induikt of wil kijken bij een activiteit.

Al deze gedragingen worden met grote regelmaat als ongewenst ervaren en vervolgens als ‘niet normaal’ bestempeld. Met het eerder benoemde gedrag van de eigenaar als gevolg.

Zoals gezegd: een bijzonder fenomeen. Want deze mensen houden van hun hond. Ze zijn er trots op, beretrots zelfs. Kom niet aan hun hond, want dan kom je aan hen. Hun hond is de beste, de liefste, de mooiste. Daarom nemen ze hem mee. Mag hij een dag mee uit. Voor de activiteiten. Om te worden geshowd. Om er mee te pronken. Om hem te laten genieten.
Maar hé..hij moet wel normaal doen.

En daar zit de kronkel. Want deze honden doen namelijk ‘héél normaal’! Ze vertonen volledig normaal hondengedrag, passend bij hun gemoedstoestand. Passend bij de situatie. Passend bij hun karakter. Dus waarom zou dat dan ‘niet normaal’ zijn?

Als coach voor mens met hond zie ik telkens weer dat de verwachtingen van mensen over het gedrag van hun hond, de relatie tussen mens en hond op scherp zetten. De baas heeft een beeld van zijn hond, veelal gebaseerd op zijn eigen ideeën, dromen en behoeften. Dat wat de baas wil, bepaalt hoe hij naar zijn hond kijkt. Er ontstaat een ideaalplaatje, zo moet het worden, zo moet het zijn. En daar handelt de baas naar, zonder de hond ècht te zien of te kennen.

Dit gedrag van de eigenaar, levert ongewenste situaties op als de hond geen regelruimte meer heeft, zoals op evenementen. Dan is de baas namelijk nog meer dan anders bezig met zijn eigen ideeën. Hij is daar aanwezig voor zijn eigen behoeften. En de hond moet mee. Deze is onderdeel van het ideaalplaatje. Maar de hond heeft geen idee wat zijn rol is, wat er van hem verwacht wordt. De hond wordt niet ècht begeleid, niet gesteund, niet gezien. En dan gaat de hond het zelf regelen, proberen zijn plek veilig te stellen, zichzelf in veiligheid te brengen of hulp te vragen. Heel normaal hondengedrag. Wellicht uit zich dat in ongewenst gedrag, maar het is wel normaal gedrag.

Dus aan al die mensen die zo graag deelnemen aan een evenement voor en met honden: Denk eerst goed na voor wie je daar naar toe gaat. En als je dan gaat, wat is dan de reden dat je jouw hond meeneemt? En als je jouw hond mee wil nemen, vindt jouw hond dat dan ècht leuk? En als jij dan een hond hebt die het ècht leuk vindt, kun je dan garanderen dat hij op jou kan rekenen? De hele dag, in elke situatie? Dat je hem beschermt en afschermt waar nodig? En dat je vertrekt als je hond moe wordt of het zat is?

Als elke baas zich dit zou afvragen en naar eer en geweten zou handelen, dan denk ik dat er veel minder honden op evenementen zouden zijn. En dat de honden die wel meekomen, ook echt zouden genieten. Want zij weten zich gezien, beschermd en veilig. Gewoon zoals het zou moeten gaan tussen baas en hond; met alle ruimte voor ‘normaal’ gedrag. Van hond èn mens!

 

Marleen van Baal, Hond InZicht, coacht mens met hond.
InZicht in het gedrag van je hond èn in je eigen gedrag, geeft ruimte om samen te groeien in verbinding en contact.
Ben jij nieuwsgierig naar jullie sleutel naar InZicht?
Neem vrijblijvend contact op!

* De hond op de foto is Frije Franka van Hond InZicht. De foto is genomen terwijl zij, geschrokken van onweer, naast mij ligt, terwijl ik sta te koken.
** Dit artikel is geschreven door Marleen van Baal. Overname uitsluitend na toestemming. Het artikel delen op social media met bronvermelding wordt op prijs gesteld.

RSS feed for comments on this post.


Disclaimer | Privacy | Contact | Webondersteuning Swipe Media professionele website laten maken