“Moet-ie kunnen!”


Langs een 80 kilometer weg staat een man met zijn armen te zwaaien. Ik zie tot mijn schrik een hond op de weg lopen. Ik rem, geef groot licht aan een tegemoetkomende auto en zet m’n alarmlichten aan. De man loopt dreigend naar de hond die nu midden op de weg stil staat. De hond duikt in elkaar. De man geeft de hond een klap en sommeert hem naar de berm. Dat doet de hond kruipend.

Ik rij tot naast de man en vraag of alles oké is. “Ja alles onder controle. Die sukkel ging achter een kat aan!” De hond zit naast de man in een gedrukte houding. Ik zie geen riem tussen man en hond en ik vraag of hij een riem bij zich heeft. Dat is niet nodig geeft de man terug. “Hij moet luisteren”. Ik zeg dat ik dat best risicovol vind en dat het nu ook maar nèt goed ging. “Ja, dat kan u zo vinden, maar dit moet- ie kunnen!” Ik slik een reactie in. Ik knik en wens meneer een fijne dag. Naar de hond kijk ik niet meer. Ik voel me te machteloos.

“Dat moet-ie kunnen”, wat hoor ik dat toch vaak… Een paar  voorbeelden:

In een totaal vreemde omgeving wordt van honden verwacht dat ze precies doen wat de eigenaar wil. Zitten, af, volgen en vooral niet reageren op de omgeving. “Hij kan het toch? Moet-ie het hier ook maar kunnen.”

Hond mee naar het strand op een zomerse dag, terwijl je je blote voeten brandt aan het zand. “Nee hij hoeft niet in de schaduw, dit moet-ie kunnen. Thuis ligt hij toch ook vaak zat in de zon?”

Kinderen die vinden dat de hond moet knuffelen en dat dus gewoon doen zonder enig respect voor de hond…”Moet-ie kunnen.”

Ik kan nog wel even doorgaan: uren alleen moeten zijn, achterblijven in een warme auto, genoegen moeten nemen met twee, als het mee zit, drie korte uitlaatrondjes per dag, mee aan de fiets met veel te warm weer, vaak ook nog ongetraind, niet uitgelaten worden omdat het zulk slecht weer is, te pas en te onpas opgeborgen worden in een bench omdat hij zo druk is, verplicht ‘socializen’ met andere honden, niet realistische verwachtingen van de eigenaren op trainingen, wedstrijden en tentoonstellingen. Moet-ie allemaal kunnen.

Waarom? Waarom vinden wij het zo normaal dat een hond doet wat wij van hem willen? Van een kind èn van onszelf (!) vinden we het vanzelfsprekend dat we dingen moeten leren en veel dingen (nog) niet kunnen. Wat gebeurt er dan in ons hoofd dat we van onze hond denken… ja, die “moet het kunnen”?

Is het omdat wij vinden dat honden er zijn ‘voor ons’? Dat een hond ‘gewoon heeft te luisteren’? Komt het dus door onze manier van kijken naar dieren ten opzichte van mensen? Of zegt de prestatie van de hond iets over onze kwaliteiten als eigenaar en trainer? En is het een ‘ego-dingetje’?

Ik realiseer mij heel goed dat dit artikel vooral bij de mensen terecht komt die wèl nadenken over wat ze van hun hond vragen. Mensen die hun hond als individu zien met zijn eigen behoeften, vaardigheden en mogelijkheden. Maar misschien dat jullie als lezers van dit artikel allemaal zo’n eigenaar een keer willen vragen ‘waarom’ hij denkt dat zijn hond het moet kunnen. Misschien dat we dan met z’n allen toch wat zaadjes planten bij deze bazen. Dat die baas zich toch een keer achter de oren krabt en denkt: “Ja, waarom moet-ie dit eigenlijk kunnen?”

 

Marleen van Baal, Hond InZicht, coacht mens met hond.
InZicht in het gedrag van je hond èn in je eigen gedrag, geeft ruimte om samen te groeien in verbinding en contact.
Ben jij nieuwsgierig naar jullie sleutel naar InZicht?
Neem vrijblijvend contact op!

* Dit artikel is geschreven door Marleen van Baal. Overname uitsluitend na toestemming. Het artikel delen op social media met bronvermelding wordt op prijs gesteld.

RSS feed for comments on this post.


Disclaimer | Privacy | Contact | Webondersteuning Swipe Media professionele website laten maken