Scott & Ingrid


Ingrid en Scott, Welsh Springer Spaniel

Scott kwam bij ons toen hij bijna 2 jaar oud was. Het was heerlijk om weer zo’n vrolijke sproetenkop in huis te hebben na de dramatische en veel te vroege dood van onze Diesel die als herplaatser bij ons kwam en waarvan we helaas nog geen jaar hebben mogen genieten.

In tegenstelling tot Diesel had Scott een goede opvoeding en training gehad. Toch liep ik tegen dingen aan die ik niet begreep en ook niet goed wist hoe het op te lossen. Scott kon aan de lijn erg uitvallen naar andere reuen. Ik begreep niet waarom dat de ene dag veel erger kon zijn dan de andere dag. Los van de lijn ging het meestal wel goed, maar ook niet altijd. Ik volgde met Scott gehoorzaamheidstrainingen. Daar hetzelfde verhaal; de ene week ging het fantastisch en trok hij zich niets aan van de andere honden, de volgende les hing hij steeds blaffend in de lijn. Ik ging met hem op behendigheid. De eerste lessen gingen fantastisch. Maar naarmate de cursus vorderde, gingen de honden meer los van de lijn werken en korte parkoersen afleggen. Hij raakte opgefokt van de rennende honden in de verschillende hoeken van het veld en wilde er steeds op afstuiven om de boel even te regelen. Heel jammer, want hij deed de behendigheid hartstikke goed en vond het spelletje erg leuk. Ook in andere situaties, met langs rennende kinderen of als de bel ging, kon hij heel opgefokt reageren.

Ik volgde een workshop ‘de jachthond als huishond’, waar ik Marleen ontmoette. Die middag deed Scott het weer scott en ingridfantastisch en mijn besluit stond vast, ik zou jachttraining gaan doen bij degene die de workshop gaf. Ik zag het helemaal zitten, maar tijdens een proefles en een activiteitenavond ging het niet goed. Scott reageerde erg op de, meest loslopende, honden in het bos die de lesgroep passeerden. Hoe kwam het toch dat Scott het ene moment heel geconcentreerd kon werken en even later zo opgefokt reageerde op alle prikkels in zijn omgeving? Tijdens die activiteitenavond werd hij steeds meer gestrest, zo erg dat hij op gegeven moment letterlijk stijf van de stress stond en aanvoelde als een houten klaas. Hij kon niet eens meer gaan zitten. Dit was niet goed. Ik besloot een workshop ‘ontspannen hond’ te doen waar Marleen ook aanwezig was. En daarna ben ik bij haar een individueel trainingstraject ingegaan.

Ik had al een keer met Marleen een wandeling met inzicht gedaan en ze was bij ons thuis geweest om te adviseren over Scotts gedrag bij visite. Als iemand mij inzicht kon geven in Scotts gedrag, dan was zij het. Daar was ik van overtuigd. Marleen keek kritisch naar onze dagindeling en concludeerde dat ik wel erg veel met hem ondernam. Al die activiteiten geven stress en Scott kreeg gewoon onvoldoende tijd om te herstellen van de stress. Hij is een hond die snel overprikkeld raakt. Alle prikkels komen bij hem gewoon harder binnen dan bij de meeste honden. Niets ontgaat hem buiten; constant bewegen zijn oren, neus en ogen en ondertussen houdt hij mij ook in de gaten. Dit werd wel heel duidelijk bij een lesje bij de school van Marleens’dochter. Scott zat te trillen van opwinding om alles wat er om hem heen gebeurde, terwijl hij ook nog eens heel goed luisterde en op mijn commando bleef zitten. We trainden met Marleens honden op een veld. Scott ravotte met haar honden en trainde met mij; hij was compleet op na een half uurtje werken. Het was duidelijk; ik moest bij hem het idee los laten dat een Welsh springer elke dag los moet kunnen rennen en heel veel beweging nodig heeft. En ik moest leren om de prikkels te doseren bij hem. Als hij los had gerend met andere honden, moest ik hem niet dezelfde dag ook meenemen op visite of laten rennen naast de fiets.

Daarnaast leerde Marleen me om weg te draaien van prikkels. Scott moest doorkrijgen dat het om mij draait. Ik leerde om een zelfverzekerde houding aan te nemen, doortastend te zijn en de omgeving te managen. En dat had weer zijn effect op Scott. Er kwam meer rust in hem. We oefenden met de handcue om Scott zowel links als rechts te laten lopen, zodat ik bij een te sterke prikkel (zoals een andere hond) hem aan de andere kant kon laten lopen. En langzaam maar zeker begon hij minder te reageren op prikkels. De mooiste gewaarwording was toen Scott uit zichzelf rechts ging lopen toen een spannende hond naderde. En dat gebeurt nu vaker; hij kiest zelf de rust en veiligheid boven het uitvallen, terwijl ik hem de zekerheid geef dat ik hem niet dicht langs andere honden dwing te lopen. Wat is erop tegen om afstand te houden, desnoods een zijpad in te slaan, in de berm te gaan staan of hem af te leiden met voertjes als hij zich daar veilig bij voelt? Marleen heeft ons zo goed op weg geholpen om een echt team te worden. Ze reikt mogelijkheden aan die goed bij baas en hond passen. En dat alles op een positieve manier, nooit geeft ze je het gevoel dat je het niet goed doet. Wel laat ze je zien hoe het nog beter kan. Ik weet wat mijn valkuilen zijn en zal zeker nog af en toe een opfrissingslesje bij Marleen doen.

Marleen, bedankt!

RSS feed for comments on this post. TrackBack URL


Disclaimer | Privacy | Contact | Webondersteuning Swipe Media professionele website laten maken