TherapieTeckel (1)


Door mijn ervaring met trajecten rondom afstand en plaatsing, word ik nogal eens gevraagd te adviseren bij herplaatsing. Dus toen een collega-adviseur mij belde, omdat een Teckel een nieuw thuis zocht, had ik daar geen bijzonder gevoel bij. Tot ze zei dat de baas de hond eigenlijk in wilde laten slapen, maar dat de dierenarts niet mee wilde werken. Ik zat gelijk rechtop in m’n stoel!

TherapieTeckelOp zo’n moment buitelen vragen over elkaar heen. Inslapen? Waarom? Hoezo? Mijn collega begon het verhaal van voren af aan. Het ging om een langharige Teckel, een gesteriliseerd teefje van ruim 4 jaar. Twee jaar geleden had de eigenaar mijn collega benaderd voor advies over het gedrag van de hond. De hond was nerveus, blafte veel tegen bezoek en was niet gecharmeerd van kinderen. Mijn collega heeft toen uitgebreid advies gegeven. De eigenaar kon daarmee goed verder en hierna was geen contact meer geweest. Tot twee jaar later.

De eigenaar had weer contact gezocht met mijn collega; de problemen waren verergerd en ze wilde graag weer advies. Mijn collega trof een hond aan die enorm blafte tegen bezoek, die nauwelijks benaderbaar was door vreemden en met haar gedrag het hele gezin in haar ban hield. De eigenaar was ten einde raad. Na een degelijk adviesgesprek, had de eigenaar weer moed gevat en leek zij vast van plan de adviezen van mijn collega op te volgen.

Maar de volgende dag had de eigenaar in paniek mijn collega gebeld: de Teckel had de buurjongen aangevallen en zij had ternauwernood kunnen voorkomen dat de jongen gebeten was. Dit was voor haar de druppel. Ze was bang dat ze een volgende keer niet op tijd zou zijn. Dat risico durfde ze niet te nemen. Dit gedrag opgeteld bij al het andere ongewenste en vaak agressieve gedrag deed haar besluiten de hond in te laten slapen.

Maar de dierenarts dacht daar anders over. Hij was naar eigen zeggen nooit geïnformeerd over het gedrag van de Teckel. Hij had wel gezien dat de hond veel stress had op zijn behandeltafel, maar van agressie was nooit sprake geweest. Hij weigerde de hond te euthanaseren. Hij stelde herplaatsing voor; de eigenaar was het daar niet mee eens, gezien het risicovolle gedrag. Na bemiddeling van mijn collega, werd besloten om Hond InZicht in te schakelen. De dierenarts wilde mijn mening over de herplaatsbaarheid van de Teckel graag horen. Als ik de hond ook als zeer gevaarlijk zou bestempelen, wilde hij zijn mening mogelijk herzien. “En bedankt!” dacht ik toen ik dat hoorde. Dit voelde als een behoorlijke verantwoordelijkheid!

TherapieTeckelNu ben ik over het algemeen wat voorzichtig met uitspraken van bazen over de problemen met hun hond. Er worden vaak grote woorden gebruikt en bij nader inzien is de praktijk, over het algemeen, minder heftig. Bijten is veelal een hapbeweging zonder schade, aanvallen is vaak verdedigen en heel veel blaffen beperkt zich meestal rondom binnenkomend bezoek of een klingelende deurbel. Dus “eerst zien, dan geloven” is mijn standpunt.

Zo ook met de Teckel. Mijn collega had al wel gezegd dat het een hele pittige hond was. Blaffen, uitvallen, bijten hoorden allemaal bij het repertoire. Toch dacht ik dat het wel los zou lopen. Ik pakte mijn spullen, besloot op het laatste moment wel laarzen aan te doen (ergens toch een beetje voorzorgsmaatregelen nemen) en ging op bezoek bij de Teckel en haar gezin.

Toen ik aanbelde hoorde ik achter de deur geblaf wat sterk leek op het geluid van een mitrailleur. Een vriendelijke mevrouw deed open en al verontschuldigend voor de herrie werd ik binnen gelaten. Achter de huiskamerdeur werd het geblaf met nog wat meer pit voortgezet. De deur ging open en ik werd bestormd door een klein zwart langwerpig gevaarte. Keihard blaffend duwde ze met haar neus en voortanden tegen mijn benen (toch briljant idee die laarzen!) om vervolgens achteruit te stappen en mij met strakke blik al blaffend aan te staren. Ik stapte door de deur en dat was duidelijk niet de bedoeling. Het volume ging omhoog en mijn benen werden belaagd; ze hapte niet, maar duwde al blaffend. Ondanks haar formaat had haar gedrag effect; het was behoorlijk intimiderend!

Mevrouw en ik probeerden een gesprek aan te gaan, maar we werden volledig overstemd door de boze Teckel. Toen ik vroeg hoe lang het blaffen over het algemeen aanhield, keek mevrouw weer verontschuldigend en zei: “Meestal tot het bezoek weg

is. Het bleek dat de Teckel dit gedrag zelfs uren vol kon houden. Bij sommige mensen werd ze wel stil, maar begon ze weer te blaffen zodra het bezoek zich bewoog.

Om rust in te bouwen, vroeg ik of de Teckel in de bench kon. Mevrouw zei heel rustig tegen de Teckel “In de bench” en al starend naar mij onder luid geblaf ging de Teckel zo de bench in. Geen enkel probleem! Ondanks haar gedrag was ze blijkbaar zeer bereid om te luisteren. Dat was goed om te weten! Ook in de bench ging het blaffen onverminderd door. We konden elkaar nauwelijks verstaan. Dus besloten we op de gang te gaan staan met de deur dicht. Eindelijk kon ik, met suizende oren, mijn vragen stellen.

De Teckel vertoonde dit gedrag al lange tijd en mevrouw wist geen oplossing. De adviezen destijds van mijn collega hadden wel geholpen,maar het gedrag was er toch weer ingeslopen. Voor haarzelf, haar man en zoon was de Teckel heel lief. Maar ze leefden in een soort isolement omdat de Teckel niemand in huis duldde. Buiten viel ze uit naar mensen, honden en vooral kinderen. Mevrouw hield zielsveel van de hond, maar kon haar niet leren dat dit gedrag ongewenst was. Ik realiseerde mij dat hier een bazin stond die met haar zachte karakter en al haar goede bedoelingen totaal ondergeschikt was geraakt aan haar Teckel. De Teckel was de baas in huis geworden.

TherapieTeckelIk wilde het gedrag ook tijdens een wandeling observeren. Buiten bleek de Teckel de route te bepalen. Mevrouw volgde gewoon de lijn en stond stil als de Teckel iets wilde besnuffelen. Als je een beetje idee hebt van het snuffelgedrag van een Teckel, begrijp je dat mevrouw héél vaak stil moest staan. Buiten hield de Teckel me wel in de gaten, maar ze blafte niet. Toen ik de lijn overnam, veranderde haar stoere gedrag in zeer onzeker gedrag. Direct al bij het overnemen, ik had nog niets gezegd! Dit was voor mij een heel positief teken!

Bij het naar binnen gaan, blokkeerde de Teckel mij. Blaffen, staren, duwen: het was háár huis en ik was zeer ongewenst. In de huiskamer heb ik weer de lijn overgenomen en op het moment dat de teckel dat doorhad, kwam ze fel op me af. Het enige wat ik toen deed was m’n arm recht vooruit strekken, waardoor ze niet bij me kon komen. Ik keek haar niet aan. De Teckel was compleet overdonderd. Ze stopte met blaffen! Dit was weer een veelbelovende reactie! Ik bewoog een beetje en meteen begon ze weer te blaffen. Ik strekte mijn arm en: stil! Binnen 3 minuten liep ze, zonder te blaffen, met me mee in de huiskamer en 5 minuten later at ze brokjes uit mijn hand.

Mevrouw stond met tranen in haar ogen. Dit was onvoorstelbaar voor haar. Ze begreep niet hoe dit kon. Nu was het mijn beurt om verontschuldigend te kijken. Dit was geen truc, laat staan een wonder. Dit was begrenzing.

Ik gaf aan dat de Teckel een aantal dingen had laten zien, waardoor ik zeker wist, dat de hond kon veranderen. Dat met goede begeleiding de hond niet herplaatst hoefde te worden en dat inslapen niet nodig was. Deze hond was te redden, daar was ik van overtuigd. Mevrouw was zeer ge?motioneerd door wat ze gezien had en door mijn vertrouwen in de Teckel. Ze kon niet geloven dat zij dit ook zou kunnen bereiken. Ze vertrouwde de hond niet meer. Daarnaast was ze letterlijk uitgeblust van al die jaren stress en spanning door het gedrag van de hond.

Ik stelde een time-out voor. De Teckel zou met mij meegaan naar een pension bij mij in de buurt. Daar zou ze in een veilige omgeving verblijven, zonder alle prikkels die haar nu zo boos maakten. Ik kon haar daar observeren en met haar werken. Mevrouw kon met haar gezin tot rust komen, even de stress loslaten en zich bezinnen op de toekomst.

Al die tijd was de Teckel muisstil gebleven. Alsof ze voelde dat er hele heftige veranderingen op komst waren. Mevrouw hakte plots kordaat de knoop door. Met tranen in haar ogen pakte ze de bench, het kleedje, de riem en een zak met voer. Alles werd in mijn auto TherapieTeckelgezet. Daarna werd de Teckel stevig gezoend en geknuffeld en door mevrouw in de bench gezet. Met een brok in mijn keel nam ik afscheid van een huilende bazin.

Onderweg gaf de Teckel geen kik. Bijna in shock zat ze in haar bench. Haar wereldje lag compleet overhoop. Met zeer gemengde gevoelens reed ik naar het pension. Ik had een bijzonder vrachtje bij me. Een vrachtje waar ik mijn handen vol aan zou hebben. Hoe zou dit aflopen?

zp8497586rq

1 reactie

  1. hoi, wij hebben ook een teckel met minder leuk gedrag, en petje af want het is zeker niet gemakkelijk om dit gedrag af te leren en om te buigen naar goed en wenselijk gedrag.
    Daar is mega doorzettingsvermogen voor nodig xxxxxx

    Comment by suus — 11/07/2011 @ 10:08

RSS feed for comments on this post.


Disclaimer | Privacy | Contact | Webondersteuning Swipe Media professionele website laten maken