TherapieTeckel (2)


Achter in mijn auto stond een bench met daarin een stille Teckel. Zo hard als ze thuis geblaft had, zo muisstil zat ze nu te wachten op wat er met haar zou gebeuren. Het gaf me een treurig gevoel; hoe had het toch kunnen gebeuren dat haar eigenaar zó ten einde raad was? Een eigenaar die echt van zeer goede wil was en alles voor haar hond over had, dat die zover komt dat ze kiest voor euthanasie?

Bij Dierenhotel Polderzicht in Bergharen waren ze voorbereid op onze komst. In een hok, in een rustig deel van de kennel, stond een lekker mandje klaar. Iedereen was goed geïnformeerd over het mogelijk risicovolle gedrag van de Teckel. Er waren twee vaste verzorgers aangesteld, die haar, met de nodige voorzichtigheid, gingen verzorgen. De Teckel kon zo een beetje wennen aan haar nieuwe situatie. Ik zou pas na die drie dagen bij haar op bezoek komen. Eerst rust creëren!

Kennismaken met LolaMaar voordat we daar aan konden beginnen, moest ze wel uit haar bench komen. Pensionhoudster Marian Martens en ik gingen er eens rustig voor zitten. We zetten het deurtje open en wachtten af. Dat deed de Teckel ook. Met grote ogen vol wantrouwen zat ze naar ons te kijken, één pootje opgetrokken. Wat een ellende voor zo’n hondje! Toch stapte ze na een paar minuten, toen ik haar lijntje pakte, zowaar uit de bench. Dit was een zeer gunstig teken: ze was bereid mee te werken! Elke beweging van Marian of mij werd echter argwanend bekeken. Haar lijf stond strak van de stress en alles stond op scherp: we moesten haar vooral met rust laten! Naast haar gedrag bleek de Teckel nóg een klein probleempje te hebben: we schatten haar zo’n kleine 4 kilo te zwaar! Nadelig voor de hond, maar een pluspunt in training: ze zou zeker voergevoelig zijn! Met een speciale riem die makkelijk open kan, zonder dat je de hond hoeft aan te raken, ging de Teckel naar haar nieuwe verblijf. Ze liet alles over zich heen komen. Haar vechtlust leek verdwenen.

Gedurende drie dagen had ik alleen telefonisch contact met het pension. De geluiden waren positief. De Teckel was behoorlijk terughoudend maar at en dronk goed en ging redelijk makkelijk mee uit. Toen ik ging kijken, kwam ze zowaar kwispelend naar me toe! Met een brok in m’n keel nam ik haar mee aan de lijn. Ik paaide haar met lekkere voertjes en na een paar minuten kon ik haar rustig aaien. Op het moment dat een verzorgster in beeld kwam begon ze te grommen en te blaffen. Toen ik opstond en met haar wegliep, hield ze direct op met herrie maken. Wat een positieve reactie!

Kennismaken met FrankaNa dit veelbelovende eerste bezoek veranderde het gedrag van de Teckel zeer snel. Ze werd vrijer naar haar verzorgers en kwam kwispelend naar het hek bij uitgaan of eten. Aangezien mijn doel was om de Teckel uiteindelijk in huis te nemen om haar gedrag effectief te kunnen ombuigen, besloot ik na een paar dagen van uitlaten en samen zijn, haar mee te nemen voor een eerste kennismaking met Franka en Lola. Dat was een spannende actie omdat ze bij haar eigenaars enorm fel was op andere honden. Ik heb haar eerst in haar eentje de tuin laten verkennen. Toen heb ik Lola, de voorzichtigste van mijn meiden, erbij gehaald. De Teckel bedacht zich geen moment en stormde luid blaffend op een verbouwereerde Lola af. Ik had een lijn om gelaten en ging zonder geluid op de lijn staan. De tirade werd per direct afgebroken en de Teckel dook in elkaar om zich daarna (lijn weer los) met afwijzende signalen te laten besnuffelen. Lola snuffelde en liep gelijk weg, alsof ze helemaal begreep dat de Teckel hier niet mee om kon gaan.

Toen was het de beurt aan Franka. Het ritueel herhaalde zich, maar de jonge Franka was minder begrijpend. Die wilde wel wat leven in de brouwerij. De Teckel beet van zich af, Franka pakte het goed op en liep weg. De uitdrukking op de kop van de Teckel was prachtig: haar ‘nee’ leek effect te hebben zonder dat ze er een heel drama van hoefde te maken! Na 10 minuten had ik drie snuffelende en struinende honden in de tuin. Ik begon steeds meer plezier te krijgen in mijn TherapieTeckel!

Ondertussen was er dagelijks contact met de eigenaar. Zij ervaarden een enorme vrijheid in huis. Hun zoon kon eindelijk veilig vriendjes mee naar huis nemen. Er kwam weer bezoek, er was rust en ze realiseerden zich nu pas hoe de Teckel hun leven had beheerst. Ze waren heel blij met alle positieve verhalen over hun hond. Ze waren blij dat ik zoveel vertrouwen had in de gedragsverandering. Maar ze gaven ook aan dat ze nooit zo bewust met hun hond bezig zouden kunnen zijn. Langzaamaan werd mij duidelijk dat de Teckel mogelijk niet terug zou gaan naar haar gezin?

Kinderen werkten mee aan de gedragsveranderingMijn grootste zorg in mijn aanpak was de combinatie van mijn kleuterdochter, de buurkinderen en de Teckel. Dit was een risico. Onze dochter kan heel goed overweg met honden, ze horen er voor haar gewoon bij. De regels: niet aankijken, rustig bewegen en als de hond nadert de rug toe keren, zijn haar met een paplepel ingegoten. Maar goed, een happende Teckel hadden we nog niet gehad! Een kind met een hond is al iets om zeer voorzichtig mee te zijn. In dit geval ging het ook nog eens om een hond met bewezen antipathie tegen kinderen. In een ‘goed gesprek’ heb ik mijn dochter en de buurkinderen uitgelegd dat er een Teckel in huis zou komen, die bang en boos was en dat zij mee mochten helpen om de Teckel minder bang te laten zijn. Dat leek hen een strak plan en daarmee was het voor hen klaar.

Langzaam wende de Teckel aan de nieuwe regels en het feit dat ze niets meer te bepalen had. Ze zat vast aan een lijn aan mijn heupriem. Ik begrensde haar door bij elke grom of blaf de lijn strak te zetten of door gewoon weg te lopen. Ze moest dan wel meelopen. De enige keer dat ik echt streng moest zijn, was toen mijn dochter de eerste keer binnenkwam en de Teckel met een enorme felheid reageerde. Dit gedrag was zo heftig en was zo ongewenst dat ik daar onder geen voorwaarde ruimte aan wilde geven. Het effect was groot. Vanaf dat moment was begrenzing afdoende. De kinderen, dochter en buurkinderen, werkten hard mee gedurende de eerste weken om de Teckel aan hen te laten wennen. Doordat zij haar negeerden, leerde de Teckel dat er geen gevaar was en kon ze ontspannen in hun bijzijn.

Een wereld gaat open!Er ging een wereld open voor de Teckel: grote tuin, bos, uiterwaarden, rivier, andere honden, loslopen (dat vond ze wat!), luisteren zonder weerwoord, bezoek, niet op de bank, kinderen die veilig waren, rust, duidelijkheid. En dan hebben we Kater Karel nog niet eens genoemd. De eerste keer dat ze oog in oog stond met onze grote man, gilde de Teckel alsof ze vermoord werd. Karel zat gelijk met grote ogen op de kast en Franka en Lola kwamen aangerend. Ik dacht dat Karel er op z’n minst een oog uit gemept had. Maar nee, er was niets gebeurd. Bij navraag bij de eigenaar bleek ze dus, om onduidelijke redenen, panisch te zijn voor katten. Het struinen in de tuin werd daarna regelmatig luid gillend afgebroken omdat Karel haar pesterig belaagde vanuit een verdekte opstelling in struik of heg. Wat een indrukken! Ze sliep dan ook als een marmot, snurkend als een varkentje. Een steeds slanker varkentje overigens, want de kilo’s vlogen eraf. Bij de eerste weging na een week woog ze 11,5 kilo, dus vermoedelijk 12 bij aankomst, terwijl haar ideale gewicht 7 hooguit 8 kilo is.

Ik had nu één keer per week contact met de eigenaar en wat ik al vermoedde gebeurde ook echt: Ze wilden de Teckel niet meer terug. Het was voor hen een onmogelijke opgave om zo strikt met een hond om te gaan. Het idee dat ze zich de rest van het Teckelleven aan regels moesten houden, om te voorkomen dat de Teckel terug zou vallen in haar oude gedrag, was ondenkbaar. Ik vond het jammer maar begreep het wel heel goed. Het zou ook best een hele pittige klus worden. En als het niet in je karakter zit om duidelijk en consequent te zijn, is het bijna niet te doen. Vanaf dat moment had ik dus niet alleen de zorg voor de Teckel in het hier en nu, maar nam ik ook verantwoordelijkheid voor haar toekomst. En dat bracht, op z’n zachts gezegd, gemengde gevoelens met zich mee.

De Teckel was zich hier gelukkig niet van bewust. De boze, bange, blaffende Teckel veranderde in een paar weken tot een blije en Spelen met Frankagrappige Teckel. Ze was blij bij begroetingen, liep heerlijk te struinen in de tuin en ze overwon haar angst voor Karel. Bij strand en bos liep ze los en rende nog harder dan Franka en Lola. Ze zocht voorzichtig het gezelschap van onze dochter (die haar heel netjes bleef negeren en alleen onder begeleiding iets lekkers gaf, heel knap!) Na een paar weken, maakte ze vanuit het niets een spelboog naar Franka, waarna een heel lief en zacht spel volgde. Ik had de tranen in m’n ogen. Mijn TherapieTeckel werd steeds meer een MetamorfoseTeckel.

Maar goed? wat nu? Wie wilde dit hondje, met zo’n verleden en met groot risico op terugval, in huis nemen? Moest ik haar dan maar zelf houden?

6 Comments

  1. Hoi Marleen,

    Super leuk verhaal. Pas je wel op dat je dadelijk geen 10 honden in je huis hebt? Grin..

    Groetjes Jolyn

    Comment by Jolyn — 04/02/2011 @ 10:12

  2. h? Marleen, wat goed en knap van je dat je zo veel energie en tijd steekt in hond en baas om beiden
    (weer) gelukkig te maken!
    Wat moet het een voldoening geven om te zien hoe zo’n diertje met een andere omgang toch blijkt te veranderen in een sociaal en leuk hondje!
    Ja…en het zal idd een verademing voor het oorsponkelijke gezin zijn dat er nu rust is in huis.
    Aan de ene kant jammer dat ze het niet zien zitten om zelf verder te gaan met de ‘nieuwe’ teckel, aan de andere kant is het goed dat ze van te voren al beseffen dat zij het niet zien zitten om de nieuwe regels en omgang vol te houden, waardoor de kans natuurlijk heel reeel is dat de teckel zich weer als vanouds gaat gedragen.
    Heb je de beslissing van houden of een ander huis voor haar zoeken al gemaakt?
    Mocht je een adres voor haar zoeken, dan wil ik ook mee zoeken hoor! Je weet nooit hoe een koe een haas vangt…hahaha!
    Succes!!!
    Groet,
    Ruby

    Comment by ruby — 04/02/2011 @ 12:53

  3. oooooh, een cliffhanger….

    Comment by wilma — 04/02/2011 @ 13:01

  4. Hoi Marleen

    Onze complimenten voor je geduld en inzicht in deze teckel. Ik hoop echt met heel mijn hart dat het teckeltje bij jou mag blijven, het zal heel zwaar voor haar worden om weer bij iemand anders te moeten wennen. Wij hebben ook een teckeltje, niet altijd even makkelijk maar ze zijn zo gevoelig en geweldige honden! Jammer dat mensen ze zo vaak verkeerd inschatten. Nogmaals ik hoop echt dat ze bij jullie mag blijven. Ik reageer normaal nooit op berichten op internet maar ik vond dit zo`n mooi verhaal en voel zo mee met de teckel en haar nieuwe SUPER gezin dat ik nu echt wou reageren!
    Ze zal jullie eeuwig dankbaar zijn!!!

    Liefs.

    Comment by Ilona — 17/02/2011 @ 23:36

  5. Wij hebben inderdaad ook zo een teckel. Via iemand anders kwam ze bij ons terecht. Wat moeilijk is is dat ze niet te vertrouwen is. Haar gedrag is al wel verbeterd maar we zijn er nog lang niet. Veel mensen bemoeien zich er ook mee. Willen haar aaien en knuffelen. En natuurlijk de opmerkingen dat het door mijn kinderen zou komen dat ze vals is geworden. Maar nee, gelukkig verbetert haar gedrag wel maar we zijn er nog lang niet. groetjs

    Comment by suus — 10/07/2011 @ 22:38

  6. Jeetje, dat lijkt mijn teckeltje Max wel.
    Die heeft ook van alles meegemaakt en is niet helemaal betrouwbaar.
    Maar voor mij, het allerliefste hondje en wat een geluk voor Max en mij dat hij bij ons is komen wonen 😉

    Comment by Mary Groen — 06/02/2012 @ 20:02

RSS feed for comments on this post. TrackBack URL


Disclaimer | Privacy | Contact | Webondersteuning Swipe Media professionele website laten maken